De val van de toren (1797)

De Grote Kerk op het Kerkplein was vroeger veel groter en hoger dan tegenwoordig. Het was zelfs jarenlang de grootste kerk van Gelderland. Zij kende een 7- meter hoge toren. Op deze toren met een omtrek van 12 bij 12 meter werden ’s avonds takkenbossen in brand gestoken, zodat vissers in de nacht de weg naar hun woonplaats terug konden vinden.

In de 18e eeuw was de toren aan het verzakken. Aan de roep om hem op te knappen werd gehoor gegeven, maar niet deskundig genoeg. In 1797 stortte de toren met veel geraas in. Het halve schip volgde en later ook de noordmuur en zuidgevel met de klokken. Een van de muren die overeind was gebleven werd met een kanon bestookt, maar dat gebeurde niet zo nauwkeurig. Veel kogels ketsten af en beschadigden het dak van de kerk en woningen in de directe omgeving.

Het puin van de toren en de kerk lag nog geruime tijd vóór de kerk, geld voor een nieuwe toren was er niet. Op 1 maart accepteerde het stadsbestuur het aanbod van Heribert van Westervelt tot Salentijn, kleinzoon van burgemeester van Harderwijk, om de kerk op zijn kosten te laten herstellen. Deze Van Westervelt tot Salentijn. Met het geld van Van Westervelt werd een nieuwe westgevel gebouwd. De contouren van het verwoeste gedeelte van de kerk zijn te zien in het plaveisel van het Kerkplein.