Harderwijk en de Belgische vluchtelingen (1914-1918)

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog telde Harderwijk zo’n 7.500 inwoners – een rustig stadje aan de Zuiderzee. Toen in 1914 de oorlog uitbrak, bleef Nederland neutraal, maar duizenden Belgen sloegen na de Duitse inval op de vlucht naar ons land.

In Harderwijk werd een groot opvangkamp gebouwd op de plek van het huidige Bouw- en Infra Park. Wat begon als een tentenkamp groeide al snel uit tot een complete kampstad met barakken, winkels, kerken en zelfs sportzalen. Vrouwen en kinderen verbleven in nabijgelegen kampen zoals Leopoldsdorp en Heidekamp. Officieren werden vaak bij particulieren ondergebracht, wat de lokale economie een flinke impuls gaf.

In totaal verbleven er rond de 15.000 Belgen in en rond Harderwijk. Voor de Harderwijkers betekende dit drukte en handel in een tijd waarin de internationale economie stillag. Toch bleef het leven in de kampen zwaar: velen leden aan ziektes als tuberculose en de Spaanse griep.

De Belgische militairen die in Harderwijk stierven, werden begraven op begraafplaats Oostergaarde, waar in 1963 het Belgisch Militair Ereveld werd ingericht met 349 namen. Na de wapenstilstand van 1918 keerden de Belgen terug naar hun verwoeste land.